کاهش فعالیت بیماری لوپوس با آنیفرولوماب؛ SIGLEC-1 به‌عنوان نشانگر زیستی نویدبخش برای پایش پاسخ درمانی

لوپوس اریتماتوز (LE) یک بیماری خودایمنی با تظاهرات سیستمیک و پوستی است که می‌تواند به‌طور قابل توجهی کیفیت زندگی بیماران را تحت تأثیر قرار دهد. اینترفرون نوع یک (IFN-I) نقش مهمی در پاتوژنز لوپوس دارد و با تحریک تولید اتوآنتی‌بادی‌ها به تشدید بیماری کمک می‌کند.

آنیفرولوماب، یک آنتی‌بادی مونوکلونال انسانی علیه گیرنده IFN-I، در سال ۲۰۲۱ برای درمان لوپوس سیستمیک متوسط تا شدید تأیید شد. با وجود گزارش‌های امیدوارکننده درباره بهبود علائم، نتایج کارآزمایی‌های فاز ۳ نشان داده‌اند که کمتر از ۵۰٪ بیماران بهبود کامل در شاخص‌های ترکیبی بیماری داشته‌اند؛ بنابراین شناسایی نشانگرهای زیستی قابل‌دسترس برای پایش پاسخ درمانی اهمیت زیادی دارد

هدف مطالعه

در این پژوهش آینده‌نگر پایلوت، ارتباط بیان SIGLEC-1 با شدت فعالیت بیماری در بیماران مبتلا به لوپوس پیش و پس از شروع درمان با آنیفرولوماب بررسی شد.

SIGLEC-1 یک لکتین القاشونده توسط IFN-I است که بر سطح مونوسیت‌های CD14 مثبت بیان می‌شود و از طریق فلوسایتومتری به‌راحتی و با هزینه کم قابل اندازه‌گیری است

روش مطالعه

این مطالعه در بیمارستان Brigham and Women’s بین سپتامبر ۲۰۲۲ تا مارس ۲۰۲۴ انجام شد.

شرکت‌کنندگان:

• ۳۲ بیمار (۲۸ زن، میانگین سنی ۴۱ سال)

• ۲۸ نفر مبتلا به لوپوس سیستمیک (SLE)

• ۴ نفر مبتلا به لوپوس پوستی (CLE)

شاخص‌های زیر اندازه‌گیری شدند:

• cSLEDAI (فعالیت سیستمیک بیماری)

• CLASI-Activity (شدت ضایعات پوستی)

• CLASI-Damage (آسیب پوستی پایدار)

• بیان SIGLEC-1 با فلوسایتومتری

• امتیاز ژنی IFN-I در زیرگروهی از بیماران

نتایج کلیدی

۱. بهبود بالینی

فعالیت سیستمیک و پوستی بیماری پس از شروع درمان با آنیفرولوماب به‌طور معنی‌داری کاهش یافت، در حالی که شاخص آسیب پوستی (CLASI-Damage) تغییر قابل توجهی نشان نداد

۲. همبستگی SIGLEC-1 با شدت بیماری

در بیماران دارای نمونه خونی:

• همبستگی قوی بین SIGLEC-1 و CLASI-Activity (ρ=۰.۷۳)

• همبستگی با CLASI-Damage (ρ=۰.۶۶)

• همبستگی با cSLEDAI (ρ=۰.۵۰)

  بیان SIGLEC-1 در گروهی از بیمار…

همچنین بیان پایه SIGLEC-1 همبستگی بسیار قوی با امتیاز ژنی IFN-I داشت (ρ=۰.۹۶)

۳. موارد مقاوم یا عودکننده

در دو بیمار، با وجود درمان کامل، بیان SIGLEC-1 کاهش نیافت یا افزایش پیدا کرد که با عود یا تداوم درگیری غیرپوستی همراه بود

بحث و اهمیت بالینی

یافته‌های این مطالعه نشان می‌دهد:

• آنیفرولوماب در بیماران مبتلا به لوپوس با غالبیت درگیری پوستی مؤثر است.

• SIGLEC-1 می‌تواند به‌عنوان یک نشانگر زیستی بالقوه برای پایش پاسخ درمانی عمل کند.

• عدم بهبود شاخص آسیب پوستی نشان می‌دهد مداخله زودهنگام اهمیت بالایی دارد.

• اندازه‌گیری SIGLEC-1 از طریق فلوسایتومتری امکان‌پذیر و در بسیاری از مراکز دانشگاهی اجرا شده است

محدودیت‌ها

• تک‌مرکزی بودن مطالعه

• حجم نمونه محدود

• تمرکز بیشتر بر بیماران با درگیری پوستی

مطالعات گسترده‌تر برای تعیین نقش دقیق SIGLEC-1 در پیش‌بینی پاسخ درمانی ضروری است

جمع‌بندی

این مطالعه نشان می‌دهد بیان SIGLEC-1 با شدت فعالیت لوپوس همبستگی دارد و می‌تواند به‌عنوان یک ابزار پایش درمان با آنیفرولوماب مورد استفاده قرار گیرد.

در صورت تأیید در مطالعات بزرگ‌تر، این نشانگر می‌تواند به تصمیم‌گیری بالینی در درمان‌های هدفمند ضد اینترفرون کمک کند و گامی مهم در جهت پزشکی شخصی‌سازی‌شده در لوپوس باشد.

منبع:

بیان SIGLEC-1 در گروهی از بیماران مبتلا به لوپوس اریتماتوز تحت درمان با آنیفرولوماب