۷۱ درصد از مراقبین مبتلایان به اختلال دوقطبی، مشکلات روان خود را پنهان می کنند

بر اساس پژوهش جدیدی که به سفارش مرکز درمان سلامت روان AMFM انجام شده است، اعضای خانواده و دوستانی که از فردی مبتلا به اختلال دوقطبی مراقبت میکنند، اغلب بدون راهنمایی کافی با تصمیمهای دشواری روبهرو میشوند. این نظرسنجی نشان داد ۷۱ درصد از پاسخدهندگان از بحث درباره مشکلات خود خودداری کردهاند، در حالی که تنها ۲۱ درصد هنگام شروع مراقبت، احساس آمادگی کامل میکردند.
پژوهش جدید مرکز درمان سلامت روان AMFM نشان میدهد تنها ۷ درصد از افرادی که از یک عزیز مبتلا به اختلال دوقطبی مراقبت میکنند، از همان ابتدا منابع مورد نیاز خود را در اختیار داشتهاند. از میان ۱۰۳۲ پاسخدهنده آمریکایی، ۳۹ درصد خواستار یک راهنمای صریح و ساده درباره اختلال دوقطبی بودند، ۳۳ درصد به راهنمایی درباره نحوه جستجوی کمک تخصصی نیاز داشتند و ۳۱ درصد خواستار توصیههای عملی برای برقراری ارتباط بودند. این یافتهها شکافهای حیاتی در زمینه آموزش و حمایت از مراقبان را برجسته میکند.
تنها ۲۴ درصد از افرادی که از یک عزیز مبتلا به اختلال دوقطبی مراقبت میکنند، هنگام جستجوی کمک فوری برای سلامت روان، احساس اعتمادبهنفس زیادی داشتهاند؛ این در حالی است که ۴۱ درصد احساس اعتمادبهنفس نسبی داشتند و ۲۶ درصد از اعتمادبهنفس کم یا عدم اعتمادبهنفس خبر دادند. این یافتهها بر ضرورت دسترسی به منابع بحران، راهنماییهای شفافتر و بهبود آموزش سلامت روان برای خانوادهها و مراقبان تأکید میکند.
این نظرسنجی که توسط مؤسسه پژوهشی مستقل چری دیتا سیگنالز (Cherry Data Signals) انجام شده، پاسخهای ۱۰۳۲ بزرگسال آمریکایی را که به فردی نزدیک با اختلال دوقطبی حمایت عاطفی یا عملی ارائه کرده بودند، جمعآوری کرده است. نتایج بر چالشهای مربوط به ارتباطات، نشانههای هشداردهنده، برنامهریزی بحران و رفاه شخصی حامیان تمرکز دارد.
از میان پاسخدهندگان، ۴۲ درصد دانستن این که در دورههای دشوار چه چیزی بگویند را یک چالش بزرگ میدانستند.۴۰ درصد برای تعیین زمان مناسب جهت مداخله و زمان دادن فضا به عزیزشان دچار مشکل بودند.
۴۴ درصد آرزو میکردند که از قبل درک کرده بودند اختلال دوقطبی تا چه اندازه میتواند افراد را به شکلهای متفاوتی تحت تأثیر قرار دهد. تنها ۱۸ درصد به یاد داشتند که راهنمایی روشنی درباره زمان و مکان جستجوی کمک فوری تخصصی دریافت کرده باشند. تنها ۱۲ درصد از دریافت توصیه درباره محافظت از سلامت روان خود یاد میکردند.
این یافتهها نشان میدهد که تمایل به کمکرسانی همواره با اطلاعات لازم برای انجام مطمئن آن همراه نیست.
آناند مهتا Anand Mehtaگفت: «این فقط افرادی که اختلال دوقطبی دارند نیستند که به حمایت نیاز دارند؛ بلکه عزیزان آنها نیز به کمک نیازمندند. مراقبین افراد مبتلا به اختلال دوقطبی باید گزینههایی پیش روی خود داشته باشند تا در صورت دستوپنجه نرم کردن با مشکلات، بدانند به کجا مراجعه کنند».
هنگامی که پرسیده شد چه چیزی بیش از همه کمککننده بود، ۳۹ درصد خواهان راهنمای سادهای درباره اختلال دوقطبی بودند، ۳۳ درصد اطلاعاتی درباره تشخیص زمان نیاز به کمک تخصصی میخواستند و ۳۱ درصد خواستار نمونههای عملی از ارتباط مؤثر بودند.
آمادگی برای بحران شکاف دیگری بود: تنها ۱۹ درصد گزارش دادند که هنگام ناخوش احوال شدن عزیزشان، برنامه مکتوبی برای واکنش به آن داشتهاند.
مهتا توضیح داد: «خانوادهها اغلب نگران گفتن “حرف درست” هستند. اغلب، یک نقطه شروع خوب این است که به سادگی از عزیز خود بپرسند آیا تمایل به صحبت کردن دارد، کمک عملی میخواهد یا ترجیح میدهد مدتی تنها بماند.»
در مجموع، این نتایج بر اهمیت آموزش قابل دسترس، راهنمایی عملی در مواقع بحران و منابع سلامت روان هم برای افراد مبتلا به اختلال دوقطبی و هم برای مراقبین آنها تأکید میکند.
منبع:PRNewswire



