اساتید پزشکیاطفال و کودکان

سخنرانی دریافت جایزهٔ رهبری «جوزف دبلیو. سنت‌جم جونیور» در سال ۲۰۲۶: اکنون زمان آن فرا رسیده است

این مقاله متن سخنرانی دکتر رابرت ج. وینچی (Robert J. Vinci) است که به‌مناسبت دریافت جایزهٔ رهبری «جوزف دابلیو. سنت‌جم جونیور» در سال ۲۰۲۶ ایراد شده و متن کامل آن در نشریهٔ معتبر Pediatrics (شمارهٔ نوامبر ۲۰۲۶) به چاپ رسیده است.

موضوع محوری این سخنرانی، بحران و تحولات نیروی کار در حوزهٔ پزشکی کودکان (پزشکی اطفال) و ضرورت اقدام فوری برای جذب، آموزش و حمایت از نسل آیندهٔ متخصصان اطفال است:::::

مایهٔ افتخار من است که جایزهٔ رهبری جوزف دبلیو. سنت‌جم جونیور در سال ۲۰۲۶ را دریافت می‌کنم و در برابر شما می‌ایستم؛ فروتن، سپاسگزار و قدردان. فروتنم، چون وقتی به این جمع نگاه می‌کنم، همکاران شایستهٔ بسیاری را می‌بینم که به همان اندازه سزاوار این تقدیرند. ما همگی پیوندی مشترک داریم: به کودکان کشورمان مراقبت ارائه می‌کنیم و با تعهدی خلل‌ناپذیر برای حفاظت از حقوق کودکان در همه‌جا می‌کوشیم. از خانوادهٔ سنت‌جم سپاسگزارم که میراث چشمگیر دکتر سنت‌جم جونیور را زنده نگه داشته‌اند؛ رهبری نوآور که کارنامه‌اش معنای رهبری و خدمت را نشان می‌دهد و مسیر الهام‌بخشش به همهٔ ما یادآوری می‌کند که به‌عنوان متخصص اطفال چه تأثیری می‌توانیم داشته باشیم.

در معرفی من برای دریافت جایزه، لورا دگنون، مدیر اجرایی انجمن رؤسای گروه‌های اطفال دانشکده‌های پزشکی (AMSPDC)، به «دستاوردهای من» اشاره کرد. بگذارید یک نکته را کاملاً روشن کنم: هیچ‌یک از ما در انزوا کار نمی‌کنیم. ما بخشی از گروه‌هایی هستیم که به هدفی متعهدند و آرمان‌های مشترک گرد هم آورده‌اند. خوش‌اقبال بوده‌ام که با همکاران برجستهٔ بسیاری کار کرده‌ام؛ کسانی که در هر موفقیتی که در مسیر حرفه‌ای داشته‌ام، نقش مهمی ایفا کرده‌اند. باید همچنان به آینده نگاه کنیم. در حالی که امروز با شما سخن می‌گویم، می‌دانم کارهای زیادی برای حمایت از کودکان و خانواده‌ها و دستیابی به هدفمان، یعنی بهبود سلامت کودکان در اینجا و در سراسر جهان، پیش رو داریم.

در معرفی این جایزه، با میراث دکتر سنت‌جم جونیور آشنا شدیم و دربارهٔ خدمت و مشارکت او در بسیاری از سازمان‌های اطفال شنیدیم؛ سازمان‌هایی که ما با افتخار در آن‌ها به‌عنوان پژوهشگر، مدافع حقوق کودکان، آموزگار و پزشک فعالیت می‌کنیم. هم‌زمان با آغاز نشست انجمن‌های آکادمیک اطفال در سال ۲۰۲۶، بگذارید کارنامهٔ او یادآور تأثیر عظیم و امتیاز بزرگی باشد که فعالیت در فدراسیون سازمان‌های اطفال و دیگر نهادهای متعهد به بهبود سلامت کودکان برای ما فراهم می‌کند.

مایهٔ افتخار ویژه‌ای است که با اعضای جامعهٔ اطفال سخن بگویم و دیدگاه‌هایم را دربارهٔ آیندهٔ حرفهٔ ارزشمندمان با شما در میان بگذارم. امروز می‌خواهم دربارهٔ آیندهٔ نیروی کار اطفال صحبت کنم. مضمون این سخنرانی چنین است: «اکنون زمان آن فرا رسیده است.»

بیش از ۴۵ سال است که در رشتهٔ اطفال کار کرده‌ام و مانند بسیاری از شما، مرتب از من می‌پرسند: «چرا تصمیم گرفتید متخصص اطفال شوید؟» پاسخ‌های مهم و قانع‌کنندهٔ زیادی برای این پرسش وجود دارد. مهم‌ترین آن‌ها، امتیاز شگفت‌انگیز مراقبت از کودکان و اثرگذاری بر مسیر زندگی آنان در همهٔ مراحل عمر است. اما اخیراً این پرسش جای خود را به این گفته داده است: «حتماً در نظام سلامت امروز متخصص اطفال بودن خیلی دشوار است.»

بله، جهان پیرامون ما تغییر کرده و اکنون بیش از هر زمان دیگری باید از کودکان دفاع کنیم. کاهش بودجهٔ برنامه‌های پژوهشیِ بسیار مهم، حمله به ابتکارهای تنوع، برابری و شمول، سیاست‌های نامناسب دولت دربارهٔ واکسن‌ها و یورش به برنامهٔ Medicaid تنها چند نمونه از چالش‌هایی هستند که با آن‌ها روبه‌رو هستیم. هرچند این چالش‌ها بزرگ‌اند، تأثیری که بر متخصصان اطفال دارند در برابر تأثیرشان بر کودکان و خانواده‌ها ناچیز است. خوشبختانه تک‌تک شما که امروز اینجا هستید، زندگی حرفه‌ای خود را وقف کاهش آثار این چالش‌ها کرده‌اید و از این راه آینده‌ای روشن برای کودکان می‌سازید. مبارزه و ایستادگی از کارهایی است که بهتر از هر چیز انجام می‌دهیم. اما برای پایدار نگه‌داشتن آن آینده، به نیروی کاری نیرومند در اطفال نیاز داریم؛ اکنون زمان آن است که دربارهٔ نسل بعدی متخصصان اطفال متفاوت و خلاقانه بیندیشیم.

از سال ۲۰۲۰، افتخار داشته‌ام که همراه لورا دگنون، یکی از دو رهبر ابتکار نیروی کار اطفال انجمن رؤسای گروه‌های اطفال دانشکده‌های پزشکی باشم. کاری که انجام داده‌ایم برای آیندهٔ ما اهمیتی اساسی دارد و انرژی، توان، تعهد و خلاقیت چشمگیر سازمان‌های متعدد جامعهٔ اطفال آن را پایدار نگه داشته است. در شرایط کنونی، مسیر دشواری پیش رو داریم و موفقیت آسان به دست نخواهد آمد؛ اما با تداوم همکاری‌هایمان به اهداف خود می‌رسیم.

داده‌های کلیدی نیروی کار اطفال

از سال ۲۰۱۵، مسیرهای آموزشی افرادی که وارد برنامه‌های رزیدنتی اطفال می‌شوند به‌طور چشمگیری تغییر کرده است:

  1. کاهش دانش‌آموختگان MD: سهم دانش‌آموختگان دانشکده‌های پزشکیِ اعطاکنندهٔ مدرک دکترای پزشکی (MD) که وارد دورهٔ آموزش اطفال می‌شوند، از ۱۰٫۵ درصد در سال ۲۰۱۵ به ۶٫۷ درصد در سال ۲۰۲۶ کاهش یافته است (کاهش ۲۵٫۵ درصدی در شمار واقعی افراد؛ از ۱۸۸۹ نفر به ۱۴۰۷ نفر). این میزان، کمترین رقم از سال ۱۹۹۴ است.
  2. رشد دانشجویان استئوپاتیک (DO): طی ۱۰ سال گذشته، شمار دانش‌آموختگان مدرک دکترای پزشکی استئوپاتیک که در رشتهٔ اطفال پذیرفته شده‌اند دو برابر شده است؛ هرچند این افزایش در سه سال گذشته متوقف شده است.
  3. افزایش پزشکان بین‌المللی (IMG): علاقهٔ پزشکان بین‌المللیِ دانش‌آموختهٔ پزشکی به اطفال بیشتر شده است؛ بیشترین رشد با افزایشی ۱۶۹ درصدی در میان پزشکان IMG متولد خارج از آمریکا رخ داده است.
  4. رشد کلی رزیدنت‌ها: در مجموع، شمار کل رزیدنت‌های سال اول اطفال طی دههٔ گذشته ۱۰ درصد افزایش یافته است.

ضرورت اقدام و تغییر در رویکردها

چرا بحث نیروی کار اطفال را با داده‌ها آغاز می‌کنیم؟ هر یک از ما در جذب دانشجویان به رشتهٔ اطفال نقش مهمی داریم و باید این داده‌ها را بشناسیم. اکنون زمان آن است که از تغییر ترکیب نیروی کارمان حمایت کنیم و از هر همکار علاقه‌مند به آموزش اطفال استقبال کنیم.

۱. متنوع‌کردن نیروی کار

اگر دربارهٔ ضرورت متنوع‌کردن نیروی کارمان صحبت نکنم، کوتاهی کرده‌ام. تلاش‌ها برای تنوع‌بخشی زیر فشار شدید قرار دارند. داده‌های انجمن دانشکده‌های پزشکی آمریکا نشان می‌دهد که سهم پذیرفته‌شدگان سال اول از گروه‌های کمتر برخوردار (URiM) از ۲۴٫۹ درصد به ۲۰٫۳ درصد کاهش یافته است. در رشتهٔ اطفال نیز سهم رزیدنت‌های URiM طی ۵ سال گذشته تنها ۱٫۷ درصد افزایش یافته است. اکنون زمان آن است که تلاش برای متنوع‌کردن نیروی کار را در اولویت قرار دهیم و در برابر حمله‌ها به ابتکارهای تنوع، برابری و شمول (DEI) بایستیم.

۲. جذب زودهنگام در دوران پیش‌دانشگاهی

در بررسی دانش‌آموختگانی که اطفال را انتخاب کرده‌اند، مهم‌ترین عامل پیش‌بینی‌کننده این بوده که فرد هنگام ورود به دانشکدهٔ پزشکی از پیش به اطفال علاقه داشته است و عامل دوم، کیفیت تجربهٔ آموزشی اطفال بوده است. بنابراین باید معرفی رشتهٔ اطفال را از پیش از دانشکدهٔ پزشکی و در سطح دانشجویان پیش‌پزشکی آغاز کنیم.

۳. نوآوری و انعطاف در برنامه‌های آموزشی

باید از مسیرهای آموزشی نوآورانه و انعطاف‌پذیر حمایت کنیم؛ از جمله آموزش فوق‌تخصصی مبتنی بر شایستگی و برنامه‌هایی که کارآموزان را به هیجان بیاورد و علاقه به اطفال را افزایش دهد.

۴. اصلاح موانع ساختاری و اقتصادی

با افزایش نگران‌کنندهٔ بدهی دانشجویان پزشکی، الگوهای پرداخت و جبران خدمت ما باید تغییر کند. دیگر نمی‌توانیم دستمزد ناکافی نیروی کار اطفال را بپذیریم؛ همچنین باید به تلاش جمعی خود برای اصلاح بیمهٔ Medicaid و سرمایه‌گذاری در کودکان ادامه دهیم.

سخن پایانی

پیش‌تر شنیدیم که «حتماً متخصص اطفال بودن خیلی دشوار است». پاسخ ما باید روشن و قاطع باشد: اصلاً درست نیست! در واقع، «متخصص اطفال نبودن دشوار است.» اکتشافات علمی، پیشرفت‌های مراقبتی و تلاش‌های مدافعانه برای اجرای آنچه کودکان و خانواده‌ها نیاز دارند، چیزهایی هستند که باید برای کارآموزان برجسته کنیم. آیندهٔ رشتهٔ اطفال روشن است و به‌واسطهٔ تلاش‌های ما، آیندهٔ کودکان نیز روشن خواهد شد.

تاریخ ما را با تفاوتی که در زندگی روزمرهٔ کودکان ایجاد می‌کنیم داوری خواهد کرد. اکنون زمان آن است که با هم کار کنیم، از نسل بعدی متخصصان اطفال حمایت کنیم و یادآور شویم که آنان با تأثیری ماندگار بر کودکان، تاریخ‌ساز خواهند شد.

ارائه شده در نشست انجمن‌های آکادمیک اطفال؛ ۲۴ آوریل ۲۰۲۶

Tags

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

Related Articles

Back to top button
Close
Close