بی اثری کاهش دوز داروی درمان اختلال سوءمصرف مواد در بارداری، در جلوگیری از سندرم ترک نوزادی
بر اساس یک مقاله پژوهشی که ۲۹ اکتبر به‌صورت آنلاین در مجله JAMA Network Open منتشر شد، کاهش دوز داروهای درمان اختلال سوءمصرف مواد اپیوئیدی (OUD) در دوران بارداری، راهبردی مؤثر برای پیشگیری از سندرم شدید ترک اپیوئیدی نوزادان (NOWS) نیست.
کورتنی تاونسل، پزشک، از دانشگاه مریلند در بالتیمور، و همکارانش بررسی کردند که آیا غلظت مواد اپیوئیدی در بند ناف، به‌عنوان سنجه‌ای از میزان مواجهه جنین با مواد اپیوئیدی ، با شدت سندرم شدید ترک اپیوئیدی نوزادان ارتباط دارد یا خیر. این تحلیل شامل ۹۲ فرد باردار مبتلا به اختلال سوءمصرف مواد اپیوئیدی بود که دست‌کم ۳۰ روز پیش از زایمان، به‌طور پیوسته درمان با متادون یا بوپرنورفین دریافت کرده بودند.
پژوهشگران دریافتند که سندرم شدید ترک اپیوئیدی نوزادان در ۴۱ نوزاد (۴۳٫۶ درصد) رخ داد و در نوزادان مواجهه‌یافته با متادون شایع‌تر از نوزادان مواجهه‌یافته با بوپرنورفین بود (۳۳ در برابر ۱۱ نوزاد). در تحلیل تعدیل‌شده، مواجهه با متادون همچنان با افزایش خطر سندرم شدید ترک اپیوئیدی نوزادان همراه بود (نسبت خطر تعدیل‌شده: ۳٫۴۲). میان دوز متادون مادر و سطح متادون در بند ناف (ρ = ۰٫۶۴) و نیز سطح ۲-اتیلیدن-۱،۵-دی‌متیل-۳،۳-دی‌فنیل‌پیرولیدین (ρ = ۰٫۴۵) همبستگی مثبتی وجود داشت. میان دوز بوپرنورفین مادر و سطح بوپرنورفین یا نوربوپرنورفین در بند ناف، ارتباط معناداری مشاهده نشد. همچنین میان غلظت مواد اپیوئیدی در بند ناف در موارد سندرم شدید ترک اپیوئیدی نوزادان و غیرشدید تفاوتی وجود نداشت.
تاونسل در بیانیه‌ای گفت: «نتایج ما نشان می‌دهد که مواجهه بیشتر، به ترک شدیدتر در نوزادان منجر نشد. کاهش دوز، ترک را برای نوزاد آسان‌تر نمی‌کند؛ تنها مادر را در معرض خطر قرار می‌دهد.»
منبع:۱۳ نوامبر ۲۰۲۶ | HealthDay
